Duygusal yük, çoğu zaman fark edilmeden taşınan; planlama, düşünme, hatırlama ve başkalarının duygusal ihtiyaçlarını gözetme sorumluluğudur. Bu yük, fiziksel bir eylemden çok zihinsel ve duygusal bir süreçtir. Özellikle kadınlar için bu süreç, gündelik hayatın “doğal” bir parçası gibi görülür ve çoğu zaman adlandırılmaz.
Kadınlar yalnızca kendi duygularını değil; eşinin, çocuklarının, ailesinin ve hatta iş çevresinin duygusal dengesini de korumakla yükümlü hissedebilir. Kim neye kırıldı, kim neyi unuttu, hangi konuşma ertelendi, hangi sorun büyümeden çözülmeli… Bu görünmeyen takip listesi, zihinsel bir mesaiye dönüşür.
Araştırmalar, duygusal yükün uzun vadede tükenmişlik, kronik yorgunluk ve duygusal kopukluk hissini artırdığını göstermektedir. Sorun yalnızca “çok iş yapmak” değildir; asıl yük, her şeyin sorumluluğunu zihinde taşımaktır. Bu durum, kadınların dinlenirken bile dinlenememesine neden olur.
Toplumsal roller, bu yükü çoğu zaman görünmez kılar. “Zaten yapar”, “o daha iyi düşünür”, “o hatırlar” gibi cümleler, duygusal yükün sessizce tek bir kişide toplanmasına yol açar. Oysa bu yük paylaşılmadığında, ilişkilerde eşitsizlik ve duygusal yalnızlık kaçınılmaz hâle gelir.
Duygusal yükü hafifletmenin ilk adımı, onu fark etmek ve adlandırmaktır. Sorumlulukların yalnızca sonuçlarını değil, düşünme ve planlama süreçlerini de paylaşmak; kadınların üzerindeki görünmeyen baskıyı azaltır. Bu yalnızca bireysel değil, aynı zamanda toplumsal bir farkındalık meselesidir.
Kadınlar çoğu zaman “güçlü” olmakla özdeşleştirilir. Oysa gerçek güç, her şeyi tek başına taşımak değil; yükün görünür ve paylaşılabilir olmasını sağlamaktır.
Serenay Güler.
Hoşgeldiniz. 
Yorum bırakın